می روم با پای دل تا کربلا، سر نهم بر تربت خون خدا ، لطف تو کرده مرا دیوانه ات، آتشی در قلب من کرده بپا، خاک این ره را به مژگان می کشم، می کنم ره طی بيادت هرکجا، مادرم کرده سفارش این سفر، پای من گر آبله شد، بی صدا، اشک ریزم،یاد از زینب کنم، یاد گلهای تو در شام بلا، اربعین گشت و سعادت یافتم، تابريزم دل بپايت،نینوا، یاد خونهای شهیدان می کنم، لاله های گشته در راهت فدا، یاحسین وياحسين وياحسين، ذکر من از کربلایت تا جزا، خدانگهدار و التماس دعا

ماغصّه ی بیهوده فراوان خوردیم

نان ونمک از سفره ی بی نان خوردیم

تاچشم گشودیم بهاران طی شد

درکوچه ی عمر برزمستان خوردیم

باسلام واحترام، درپای دلم از غم توسلسله دارم، ازخویش دراین دلبری خود گله دارم ناچیزم ومن خاک کف پای توهستم، این را زعنایات شما من صله دارم، خورشید شمایید ومنم ظلمت فانی، تاکوی صفاخیز شما فاصله دارم، باپای شکسته زچه رو باشه خوبان، من آرزوی همرهی قافله دارم، درسعی وصفای غم هجران شما من، مستانه ودیوانه صفت هروله دارم، ای کاش ببینم رخ دلدار بمیرم، از دوری آن روی، بسی مسئله دارم، هست آرزوی قلب مرصّع که بیایی، پایی به وصال تو پر از آبله دارم.

فروردین نسیم بادبهار است وعطر فروردین، شکوه دولت یار است وغنچه را تحسین، به شوق ابر بهاریست دست گل بالا، به عشوه بلبل شوریده می کندآمین، سبو و باده ی عشق است چشم دلداران، که می دهد به دل خاک وخاکیان تسکین، چمن چمن همه جا سبزه پای کوبان است، به رقص لاله،چه زیباست دامن پر چین، برآورد به کرشمه سر از افق خورشید، به گیسوان طلایی جهان کند آذین، تمام آنچه در این چرخ می رود زیباست، چرا که کرده یدالله جمله را تعیین، از این شکوه مرصع بگیر عبرت ،چون، که دیده بازکنی گشته موقع تدفین. بهاران خجسته باد

بایاد همه پدران عزیز بویژه آنان که سفرکرده اند. پدر پدر یعنی تمام عشق ،ایثار، پدر یعنی ،تمام عمر پیکار، پدر یعنی شکوهی بس خدایی، پدر یعنی نفس یعنی رهایی، پدر یعنی گلی بی خار و بی خس، پدر یعنی همه کار و همه کس، پدر یعنی نگاهی ناب وزیبا، پدر یعنی چنان کوهی شکیبا، پدر یعنی عزیز وخوب وآقا، پدر یعنی به هر دردی مداوا، پدر یعنی به غایت نور امّید، پدر یعنی به شام تیره خورشید، پدر یعنی نگهبان گل یاس، پدر یعنی شعار وشور واحساس، پدریعنی چنان شمعی فروزان، پدر یعنی مثال چشم جوشان، پدر یعنی شکوه آفرینش، پدر یعنی همه اندیش

باسمه تعالی میلاد نور باتوجه به میلاد گل نرجس دوباره شعر واقعه زندگی حضرت ملیکه(نرجس) ومیلاد امام عصر(عجل الله تعالی فرجه) راتقدیم می دارم بود شاهِ رومیان را دختری دختری نه, آسمان را اختری جدّ اوقیصر,ملیکه نامِ او از تبار عیسویّون ,مامِ او شام عقدش حجله ها افراختند تختی از درّ ومرصّع ساختند صف به صف ,خیلِ نصاری کف زنان رومیان با نغمه وشادی کنان در میان آن همه فریاد ودست تخت وتاج وحجله ها درهم شکست قامت بتهای دون شد سرنگون زین مصیبت قومشان با قلبِ خون قیصر اندر لرزه شد زین ماجرا از کشیشان اینچنین آمد ندا این نشان از انهدامِ دینِ ماست این غروبِ فکرِ ما

Name of God BC light According to the BC scored again Narjes poetry event His life Mlykh (N) Vmylad Imam Mahdi (PBUH hasten his reappearance) I Ratqdym Was King of the Romans daughter Girls are not, astral sky Avqysr grandfather, his name Mlykh Ysvyvn descent, her mother Dier Qdsh chamber of Afrakhtnd Bed made in Vmrs Queue to queue, so many Christians floor women Romans players with melody and joy In the midst of it all shout hand Beds are broke, leaving Vhjlh Don was overthrown idols stature Saddle tragedy of their people at heart, blood Kaiser was involved in seismic saddle Adventure Such priests came from Neda This shows the destruction of our religion This evening our thoughts, our faith Opening ceremony of the new adoed Judicial rose on his feast Ironically it was repeated earthquakes It was defeat chamber Vfghan It was night and he was unaware of thanks sweetheart See his sweetheart behind Wing Nightingale had that night coquetry with flowers The pitcher Mel had breast